De Sint is weer gearriveerd, de kinderhartjes kloppen weer sneller want o, wat is het weer een spannende tijd. De reclameboekjes en folders vol met afbeeldingen van speelgoed liggen op de plank in onze meterkast bij de pantoffels, kleurboeken en potloden van de kleindochters.  Er staan al heel wat kruisjes bij cadeautjes die ze graag in de schoen zouden willen hebben. Nu past lang niet alles in een schoen,want er zijn veel wensen. Sinterklaas zal diep in de buidel moeten tasten om de verlanglijstjes te honoreren. Maar goed, aankruisen kan altijd en Sinterklaas bepaalt uiteindelijk welk cadeau Piet door de schoorsteen moet laten glijden. Daar is niets aan te doen, geen inspraak deze keer en dat is maar goed ook. Of Sint ook last heeft van de crisis horen we later wel weer. Dat wordt allemaal zorgvuldig bijgehouden door bepaalde instanties, Ik ben benieuwd hoe dat uit gaat pakken na alle uitpakkerij van de cadeautjes.

Dat herinnert me aan mijn eigen 'gelovige' Sinterklaastijd. Ik kreeg een stenen pop met eigengebreide kleertjes aan: zou Piet die gebreid  hebben? En altijd dacht ik: ik ga niet slapen, nee, ik moèt wakker blijven tot ik hoor dat Sinterklaas en Piet de cadeautjes door de schoorsteen laten zakken. Het is me nooit gelukt dus heden ten dage weet ik nog niet hoe het zit. Ik houd het op Sint en Piet, veel leuker toch?? Als zondag de kleindochters komen gaan we weer gezelig aan de keukentafel cadeautjes aankruisen en weet je wat: ik stuur dan een mail naar Sinterklaas. en wie weet gaat er dan wel een hartenwens in vervulling. Hoe vinden jullie het trouwens dat bij Sinterklaas en veel hulp-Sinterklazen het kruis niet meer op de mijter staat? De Sint moet een zogenaamde  'geloofsneutrale' uitstraling hebben. Daar heb ik nog nooit aan gedacht en het heeft me dus ook nooit gestoord dat kruis op de hoofdbedekking van Sint.

 

Deze week is er in ons dorp een begin gemaakt met de, inmiddels alom bekende, jaarlijkse 'griepspuit'. Er ontstond zowaar een file in het anders filevrije dorp: ook mensen van 'buitenaf' komen hier naar de huisartsenpraktijk voor dit, tot nog toe, gratis fenomeen. In de rij voor de 'prikkerij'. Best gezellig eigenlijk zo'n samenkomst: je ziet nog eens iemand en 'en passant' worden de dorpsnieuwtjes, ook wel de dorpsroddels genoemd, doorgenomen. De 'dorpskrant' die wij een paar maal per jaar op de deurmat vinden heeft een zeer toepasselijke naam, hier niet nader te noemen. Maar goed, terug naar de vaccinering. Ik heb nog geen 'uitnodiging' gehad, ja, zo heet dat nu eenmaal. Eerlijk gezegd, zo onder ons, heb ik me tot nog toe niet laten vaccineren. En, laat ik het afkloppen, niet meer last gehad van de jaarlijkse snotneuzen en rillerigheden. dan wèl in-ge-entte mensen. Maar nu is er de zogenaamde Mexicaanse griepprik ook nog bijgekomen. En weet ik niet zo goed wat ik er mee aanmoet. Ik heb er veel over veel gelezen, in de krant en op internet. Welles, nietes, ja, wat moet je er mee? Iedereen moet uiteraard zelf beslissen: wel of niet enten. Ik ben er nog niet uit.

 

Gisteravond keek ik naar Nova. Het ging over belediging van politieagenten. Je ziet en hoort hoe agenten worden geprovoceerd en uitgescholden voor alles wat lelijk is en bovendien worden bedreigd. Een jongeman noemt een  agent die hem aanspreekt op zijn gedrag, 'een aap in uniform'. De rest van de scheldwoorden zet ik maar niet op mijn log. Hoe het zo ver kon komen? Ik zie het als de disco uitgaat. Drie agenten staan om half één 's nachts  op het hoekje van onze straat, zo'n twintig meter van ons huis. Ze blijven kalm terwijl een knul provocerend snelle rondjes loopt om de agenten. Begin er maar aan met zijn drietjes tegen zo'n horde . Massaal word er 'gewildplast' in tuinen en stegen. Niemand zegt er iets van want je weet maar nooit. Ik weet nog dat een tijdje terug een moeder die haar kleine zoontje een plasje liet doen in het park een bekeuring kreeg voor deze overtreding, foei mama!! (las ik op een ander weblog) Gelukkig liep het hier bij ons weer goed af maar het duurde nog uren voor ik sliep. Ik zie al uit naar het volgende maandelijkse evenement. Gezellig! Vandaag zag ik Standpunt.nl. Je kunt daar stemmen op internet. En waar gaat het over? Of de politie harder mag optreden als ze bedreigd worden. 89% Stemt ééns. Maar hoè ga je zulk gedrag in goede banen lijden? Wie het weet mag het zeggen! Jammer voor diegenen die gewoon een gezellige avond willen hebben. Zij worden er vaak ook de dupe van.

Zo, mijn hartje is gelucht, ook wel eens fijn. Ach ja, er zijn nu eenmaal geen rozen zonder doornen. Hoewel ze tegenwoordig wel gekweekt worden dacht ik dus dat spreekwoord kan geschrapt worden. Verder gaat het goed met mij hoor! Achter de wolken schijnt de zon!

 

Verleden week zondag hadden we een bijzondere dag. Er werd een boekje gepresenteerd over De Bakkers van Raamsdonk in de periode 1939-2009. Nou, dat is een hele tijd! En natuurlijk is er ook heel veel veranderd in al die jaren. Waren er ooit zeven bakkers in dat dorp, nu zijn er nog twee 'warme' bakkers. Maar goed. De zondag begon met een mis ter ere van de Heilige Bavo. De kerk aldaar heet ook de St. Bavo kerk. Zelf ben ik niet katholiek, mijn man en zijn familie wel. Ik ga altijd mee naar de kerk als er een uitvaart is of een andere speciale gelegenheid. Van lieverlee voel je je ook thuis daar in die kerk. Ik ken verschillende mensen daar dus dat is ook leuk. Er was een orkest in de kerk, een koor en ook waren de Vendelzwaaiers bij de mis aanwezig. 't Was prachtig: mooie koorzang, mooie muziek. Ik vind de intro muziek van 'the Band of Brothers' (tvserie over onze bevrijders in de Tweede Wereldoorlog)  erg mooi en tot mijn grote verrassing werd dat prachtige nummer gespeeld na het uitreiken van de communie. Heel speciaal.  Daarna hadden we nog een gezellig samenzijn in het gemeenschapshuis naast de kerk ( voormalig klooster) waar ook de uitreiking van het eerste boekje plaatsvond. Bij dat klooster, toen het nog een klooster was,  hebben mijn schoonvader en  mijn man brood bezorgd, bij de nonnen! Zij verzorgden toen de bejaarde mensen. Mijn man was ook bakker tot zijn dertigste jaar in de bakkerij thuis. Ik was erg benieuwd hoe het geworden was. Mijn man heeft mij diverse verhalen verteld over vroeger en naar aanleiding daarvan schreef ik de tekst voor het gedeelte van het bakkersboekje van zijn familie. 't Is erg mooi geworden.We sloten de dag af met een bezoek aan 'de Chinees'. Een fantastische dag, die Bavodag! Voor herhaling vatbaar.

Wat is er weer veel commotie. De DSB bank is 'gevallen'. Veel mensen zijn  gedupeerd en velen waren dat al door hun onbetaalbare hypotheken. Eigen schuld, dikke bult??? Je zult het mij niet horen zeggen. Maar ik denk wel dat dit een harde les is en het is te hopen dat iedereen in het vervolg beter de 'kleine lettertjes'gaat lezen. Moeten we terug naar de 'oude sok'? Zonder gaten dan, want dan vallen de spaarcentjes er ook uit.  Ik las dat er maar liefst 2000  mensen werken bij DSB: ook zij zijn onzeker over hun toekomst. En dan nog de kwestie 'AOW gerechtigde leeftijd'. Die zal ook nog veel stof doen opwaaien. Goede tijden voor o.a. Nova, den Haag Vandaag en Pauw en Witteman. Tja, de ene zijn dood is de ander zijn brood. 't Is een zure appel om doorheen te bijten. Wat vinden jullie ervan? Of maken jullie je niet meer druk over van alles en nog wat?

Misschien wel  verstandig?!

Het wordt weer eens tijd voor een logje anders denken jullie natuurlijk waar zit dat mens toch! 'Gewoon' thuis en ook af en toe weg. En 'gewoon' altijd wel bezig met dit of dat. Zo moest ik vijf pantalonnen van manlief inkorten: altijd leuk! Nou ja, ik kan het en ik doe het, maar het is geen hobby van me. Eerst alle vijf maar eens afspelden en op maat knippen. Zo, dat is dat. Zomen inspelden en dan steeds een ander kleurtje op de spoeltjes winden en opnieuwd de draad inrijgen. Dat schiet tenmiste lekker op. Even doorzetten Rietje, niet zeuren. 'Kort en goed': ze zijn korter gemaakt dus dat hebben we weer gehad. Ik houd niet zo erg van 'uitstellen' want het moet toch gebeuren dus dan maar per direct. De kledingkasten zijn weer uitgeplozen en er is aardig 'geruimd'. Van tijd tot tijd moet de bezem er eens door. Niet dat ik erg modebewust ben.  Ik heb zelfs een hekel aan kleding kopen maar af en toe moet er wat gebeuren.

Stap je een zaak binnen en o jee, wat is er weer veel paars te koop. Ik ken wel vrouwen die het heerlijk vinden om alle winkels af te struinen om het ultieme kledingstuk te vinden. 't Is aan mij niet besteed: hoe eerder ik slaag hoe liever. En als bijvoorbeeld een pantalon, vroeger zeiden we 'lange broek',  goed past dan koop ik er een paar in verschillende kleuren en dan kan ik weer vooruit: wat een opluchting. Betalen en wegwezen. Ik ga liever naar de Veemarkt in Utrecht. Heerlijk snuffelen tussen de oude spulletjes. Je kunt er wel een dag zoek brengen. Binnenkort gaan we weer eens. Veel vee word er niet meer verkocht daar. Enkel nog de paardenmarkt op maandag. Of de Veemarkthallen zullen blijven bestaan is nog de vraag. Ik heb al eens gelezen dat er woningen gebouwd zouden worden en dan is dat ook weer 'verleden tijd'. Jammer!

 

Een voorproefje van de herfst. Takken en bladeren vallen van de bomen en waaien de straat door. Vanavond tijdens de gebruikelijk wandeling ging het ook nog flink tekeer maar koud was het niet. De zomer is weer bijna voorbij. De kinderen weer naar school, het vertrouwde ritme weer hervat. De meeste mensen vinden het heerlijk de koffers te pakken maar zijn ook weer blij als ze de sleutel in het slot steken en hun vertrouwde stekkie weer binnenstappen. Deze week waren we in een zaak waar ze allerhande dingen verkopen om je huis gezellig te maken. 't Was er erg druk. Je kon merken dat de dames er zin in hadden. Bloempotten, boeketten van kunstbloemen, vogelkooitjes en grote kaarsen  werden in de winkelwagen geladen. Het is momenteel ook erg 'in' om je vensterbank een metamorfose te geven. Wèg met die kleine bloempotjes van allerhande kleur en maat. Kolossale bloempotten en kandelaars hebben de plaats ingenomen van al die kneuterige ouderwetse prullen en pullen. En laat ik eerlijk zijn: 't is net als met een griepvirus: van lieverlee word je ook besmet. Dus kocht ik ook twee mooie nieuwe bloempotten, een zakje schelpen en een bus schelpenzand. En vooruit, ook nog een drietal nep-buxusbolletje erbij. Nog geen idee wat ik er mee zou doen maar dat was voor later zorg. Daarna naar het bloemen en plantenpretpark. Tja, wat zullen we nu eens in die potten zetten. Ik had nog twee sanseveria's thuis maar om die nu weer in de net verworven aankoop te poten? Zoeken, zoeken.... Het werden twee flamingoplanten met roze bloemen. Manlief  heeft ze in de potten gezet en ondertussen haalde ik een grote glazen vaas van zolder. Schelpen en schelpenzand erin, buxusbolletje er op en jeetje, jahaa, leuk! Goh! Nadat de nieuwe aanwinst geinstalleerd was op de vensterbak gingen we samen buiten kijken naar het resultaat. Helemaal tevreden. Ik ben niet zo creatief op dat gebied maar zo zie je maar wat je met wat kleine dingen kunt doen. Hè, hè, wat zullen we nu nog eens gaan metamorfosen? Niet doorslaan Rietje, kalm aan dan breekt het lijntje niet. Want waar eindigt het als je je huiskamer wilt 'hervormen'? En bovendien houden wij van de oude spulltejes die we hebben. En bovendien zien jullie dan helemaal geen nieuw logje meer van mij. Nee, laat maar, rust in de tent! En straks fijn gaan genieten van de korte dagen en de lange avonden. Kaarsje, af en toe glaasje wijn.....laat ie fijn zijn!

 

Nog steeds zomer maar je kunt het al merken dat we later in 'de tijd' komen. Zo rond half tien kunnen de schemerlampjes aan in de huiskamer. Ik vind het wel fijn dat het wat vroeger donker is. Zal niet iedereen met me eens zijn uiteraard. Maar wat eerder op de avond  de lampen aan geeft toch een gezellige sfeer en dat mis ik dan wel eens als het steeds maar 'echt zomer is'.  Net of ik een stukje avond tekort kom. Want naast de zomer houd ik ook veel van de herfst en winter met de donkere dagen en veel gezelligheid. Waxinelichtje aan, glaasje wijn en wat zoal meer bijdraagt aan onze hollandse 'gezelligheid'. Gezelligheid: een puur Hollands woord. En of het nu oubollig is of niet: de meeste mensen houden toch van 'gezelligheid'? Laat de zomer nog maar duren maar ik verheug me nu al op de komende herfst en winnter. Laat maar komen die herfstblaadjes!

In de tuin is nog steeds genoeg te doen. De tomaatjes zijn heerlijk. Uit het vuistje of op de boterham. Wat ik zo lekker vind: gebakken tomaten met flink wat gefruitte uien en de nodige specerijen erin. Daarbij een lekker stapeltje bruin of witbrood: heerlijk! Vervangt de warme maaltijd met succes; toch een hartige hap.

 

Want als er niet iedere dag 'warm' gegeten wordt maakt de koelkast 's avonds weer overuren. Deurtje open, deurtje dicht. Stukje kaas, stukje worst, daar gaan we weer! Kilo'tje eraan, kilo'tje eraf! Hojo, hojo,... jojo!!! Ik 'scharrel' zo rond de zestig kilo en bij 160 cm lang moet dat echt niet meer worden. Wat een verstandige taal van mij. Er is een spreekwoord dat zegt:  De geest is gewillig maar het vlees is zwak. Dat geeft troost!

In mijn kindertijd hadden we geen koelkast. Wel een kelderkast, met zo'n trapje naar beneden. Als er wel eens wat aardappelen over waren gebleven stonden die in een schaaltje in die kelderkast. Wij maakten daar 'iets lekkers' van: Geprakte koude aardappelen met Salata (slasaus). Tja, toch iets hartigs. Op de vloer van de kelder stond 's winters een grote kist met aardappelen. Die hadden we van 'het land'. 's Zomers met het hele gezin naar de akker: vader rooien en wij met z'n allen de aardappelen rapen. De gevulde jute zakken werden door mijn vader op de fiets, hij naast de fiets lopend, naar huis gebracht. Dat was nog een aardig eindje hoor.

 

 

's Winters zaten die aardappelen met grote witte 'uitlopers' vastgegroeid in die kist. Verschrompeld en vol met 'pitten' moesten die geschild worden. Vaders en moeders hadden het, ook toèn, altijd druk. Schoenen werden ook thuis gerepareerd. Ja, altijd werk aan de winkel. Sokken stoppen, verstelwerk, alles strijken, met of zonder stijfsel en kolen scheppen. En vergeet de aanmaakhoutjes niet. Die moesten ook iedere dag in de schuur worden aangevuld. En maar hakken met die niet al te scherpe bijl. Dat was ook een taak van mijn vader. Als meisje werd je al snel ingeschakeld om van alles mee te doen. Je kwam niet met twee linkerhanden in 'het huishouden'. Toch een voordeel al zag je dat als jong meisje wel eens anders. Vooral als er een grote vaat op de aanrecht stond. Alleen een koude kraan. Dus keteltje water heet maken en dan maar aan de slag. Vooral fijn als we andijvie hadden gegeten. Wat een geklieder!

't Is al weer wat weken geleden dat ik een logje schreef. Op de één of andere manier komt er momenteel weinig van terecht om een log te schrijven. Zoveel andere dingen te doen. Maar als de blaadjes gaan vallen komt er misschien wel weer meer tijd. Dan gaan de deuren overdag weer dicht: de tuin vraagt veel minder aandacht en hebben we meer tijd voor.....

Jaja, dat komt me bekend voor!

Weer eens tijd voor een nieuw logje. 't Komt er maar niet van en je moet ook inspiratie hebben nietwaar om een stukje te schrijven. 't Is zaterdagavond en ik zit boven op mijn pc kamer. mooi stukje muziek erbij. Eerst hebben we naar het journaal gekeken en daarna een blik in de radio/tv gids geworpen. Nou, dat zag er weer spannend uit. Op België kon je kijken naar de detective-serie 'Lewis'. Vind ik een goede serie, zoals de meeste Engelse detectives. Maar helaas, dit was ook weer een herhaling voor de verandering. Dus stond om negen uur het tv beeld al op 'zwart'. Nu zijn man en ik gescheiden: hij zit beneden achter de labtop en ik probeer hierboven een nieuw logje te bakken. Waar kijken jullie zoal naar op tv? Ligt het nu aan ons of is er weinig tot niets te beleven op dat ding? Gelukkig is er meer dan tv: iedere avond 'rondje dorp', naar de jonge ooievaars kijken, er zijn drie nesten met jongen hier in ons dorp, lezen of de peecee. Maar mensen die dat niet (meer) kunnen, waar moeten die nu nog plezier aan hebben als ze tv kijken? Misschien Jan Smit of iets van dien aard. André Rieu misschien? Daar kijk ik ook wel naar. Vind het altijd geweldig zoals hij het publiek 'bespeelt'en weet te enthousiasmeren. Ook het orkest ademt een bepaalde sfeer uit: dat zit goed, dat zie je zo. Zagen jullie ook die mooie koets met paarden waar de zangeres in zat? Geweldig mooi. En dan de samenwerking tussen de familieleden. Petje af! Maar vanavond dacht ik: gooi die kijkkast het raam maar uit. Maar ja, dat geeft zo'n burengerucht, kun je ook weer niet maken. Bovendien logeert naast ons een baby bij zijn grootmoeder en die ligt de hele avond al te huilen. Wat vervelend, (zacht uitgedrukt), als ze niet willen gaan slapen. En oma zegt de volgende dag tegen haar kind: 'goed gegaan hoor'! Je laat je tenslotte niet kennen hè.

Als je meestal 'gewoon' thuis bent gebeuren er weinig spannende dingen. Gewoon huis-tuin-en keuken gedoe. Iedere dag wel een verse paprika uit de tuin maar dat is ook geen wereldnieuws. Zondag nog een natte dag als we de buienradar mogen geloven. Ik vind het allemaal best, als de pc het maar niet begeeft en het internet werkt. Want je kan veel gedoe hebben. Zo was een kennis van ons al dagen bezig om te proberen e-mail te versturen. Maar nee hoor, ontvangen ging wel maar verder: 'zoek het maar uit.' Uren, ja werkelijk, aan de telefoon met de helpdesk van KPN. Maar nee, er kwam geen oplossing. Wat was uiteindelijk het geval: de nieuwe virusscanner blokkeerde de uitgaande mail. Ja, men zegt wel eens als het niet goed gaat: wat was 'de laatste handeling?' Dat kwam dus hier ook weer uit. 

De titel van het boek dat ik momenteel lees is 'Land van Zon en Wijn' geschreven door Wil den Hollander -Bronder, beter bekend als 'boerin in Frankrijk.' Zij emigreerde met haar man en kind in 1947, dus kort na de Tweede Wereldoorlog naar Frankrijk. Het is ooit als serie op tv geweest. 't Is al een oud boekje maar nog steeds naar mijn idee de moeite waard om gelezen te worden. Een nuchter verslag over het wel en wee van deze boerenfamilie. Ik kocht het voor vijftig eurocent in de kringloopwinkel en voor dat kleine bedrag kun je weer wat uren heerlijk lezen. Wat hebben wij het goed als je kijkt naar de omstandigheden waarin de boer en de boerin in die jaren leefden, probeerden hun bedrijf op te starten daar in dat vreemde land en hun kinderen grootbrachten.  Geen water, geen gas, ach, van alles niets of weinig. Een oud vervallen huis zonder enig comfort. En toch: een optimistisch boeiend boek. Als je op de foto van het boek klikt kun je er meer over lezen.

Inmiddels is het zondag en nu is het toch de hoogste tijd om het logje af te maken. Nog even wat plaatjes gezocht en dan is het al weer tijd om mij als keukenprinses verdienstelijk te maken. Ik heb wel trek in aardappeltjes, vlees en groenten. Ook wel avg genoemd. Nog steeds lekker. 

 

Wens jullie een fijne week.

Groeten van Rietje

Ik ga niet uitwijden over de voorbije, tè warme dagen en nachten. Maar o, wat vind ik het heerlijk dat de temperatuur weer terug is naar 'normaal'. Vannacht sliepen we nog met de ramen op alle slaapkamers open en ja hoor: twee maal op jacht naar zo'n liederlijke mug!! Na de tweede mug uitgeschakeld te hebben met  harde hand, getuige de bloedvlek op het behang, heb ik de klamboe maar tevoorschijn gehaald en opgehangen. Sta je daar om een uur of twee te wiebelen op de matras om dat ding aan het oog in het plafond te hangen. Vanmorgen was de aanwezigheid van dat anti- muggennet weer extra handig met het opmaken van het bed. Dat ding hangt behoorlijk in de weg en steeds moet er gemanouvreerd worden met dat muskietennet om de boel er weer netjes bij te laten liggen. Dat gaat weer een maandje of vier duren want ook in oktober willen ze nog wel eens steken die vervelende lastposten. Zo, toch even mijn hart gelucht, sorry hoor!!

En verder? Een weekend met visite. Heel gezellig en we konden de hele avond buiten zitten. Maar om een uur of elf vinden wij het welletjes en gaan we naar binnen. Er zijn ook mensen die de volgende dag naar de baas moeten en dan vinden wij het niet gepast om nòg langer buiten te zitten en anderen uit de slaap houden.

 

Niet iedereen denkt er zo over. Er wordt van het mooie weer gebruik gemaakt  om b.v. een verjaardag met aanhang buiten te vieren. Gezellig allemaal in de partytent. Niets op tegen.  Maar buiten doorfeesten tot een uur of twee in de nacht vind ik te ver gaan. En als de wijn is in de man, is de wijsheid in de kan: dus de stemmen klinken steeds luider. Ja, je moet ergens tegen kunnen hè! Plak je oren maar af!

Maar of dit nu persé moet??

Inmiddels zijn er weer een paar uren verstreken sinds ik aan dit logje begon. De woningstichting kwam een nieuwe strip op het aanrecht monteren. ook lekte de kraan van de wastafel. Ik dacht: zo gebeurd. Oude strip er af, nieuwe erop, klaar. Maar nee. De monteur haalde resoluut de laden uit de aanrecht, al het 'tafelzilver' lag te koop en ik stond met grote ogen te kijken. Hè????

Ik zei dat 'die andere monteur' de vorige keer de strip 'gewoon' vervangen had, dus: oude strippie eraf, nieuwe strippie erop. Helemaal fout, zei de man. Hij schroefde het aanrechtblad eraf en zo keek je ineens in de onderkasten. Mag gerust hoor, daar niet van. Maar toen moesten de oude vieze kit-resten worden weggekrabt: manlief en ik aan de bak. Echt fris ziet het er niet uit achter zo'n strip die er al jaren zit. Het vocht had zijn werk gedaan. Maar intussen had ik geen kans meer om die kasten leeg te maken en het gevolg laat zicht raden. Alle troep in de kastjes. Intussen repareerde de meneer boven de wastafelkraan. Toen monteur na gedane arbeid vertrokken was kon ik de onderste aanrechtkasten gelijk gaan schoonmaken. Had ik mezelf beloofd deze middag een nieuw logje te schrijven en nog wat andere dingen te doen: mis poes, de interieurverzorgster kon 'gelukkig maar' haar hobby weer gaan uitoefenen, lekker kastjes soppen.  Maar morgenmiddag, dan.....nou ja, ik moet het nog zien. 't Komt altijd anders.