't Is ook nu de maand van mei en de titel van de inhoud van bovenstaand liedje verwijst naar heerlijk lenteweer. Wij zongen dat liedje op school in de tweede klas. Ben benieuwd of iemand van jullie het ook kent. Dan mik ik toch vooral op de oudere garde. Wij zongen het met verve aangevoerd door onze juffrouw Scholten die ritmisch met haar spaanse rietje op de voorste schoolbank stond te slaan. Die bank had heel wat te lijden want ook de tafels van één tot tien werden er op die manier bij ons ingestampt. Deze schooljuffrouw van de oude stempel was een persoonlijkheid waar alle kinderen respect voor hadden, inclusief het schoolhoofd. Deze dame zou ons nog wat kunnen leren wat 'bezuinigen' aangaat. Want zuinig was ze. Het schoolbordkrijt werd ópgewerkt' tot het laatste kruimeltje en ook moesten wij de ruwe kaft van ons schoolschrift benutten door er taallesjes of rekensommetjes op te schrijven. En dat alles met een kroontjes-pen gedoopt in Talens-inkt. Ik zie die grote fles inkt nog voor me. Met zo'n aparte schenkdop erop. De keren dat je nieuwe inkt kreeg waren te tellen. Na de 'grote vakantie', dan hadden we verse inkt en een nieuwe inktlap, gemaakt door je moeder van restjes stof of oude kleren. Je kreeg niet al te veel in het inktpotje op je lessenaar. Want ook hier was zuinigheid geboden. Er werd wat afgeklodderd: 'heb je weer zitten kladden?'Schoolblijven. Pen op de grond laten vallen: schoolblijven of/en strafregels. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar ze was een geweldig goede onderwijzeres. Ik zeg midden in de nacht, als je me wakker maakt 'alle 'tafels' op met mijn ogen dicht. Nog twee minuten te gaan voor de eindbel? Tafel van zeven riep ze dan. Spaanse rietje in de hand en wij maar opdreunen. Een juffrouw die je nooit vergeet: ze was streng doch rechtvaardig en lievelingetjes hield ze er niet op na. Al stond je nog zo goed aangeschreven: voor iedereen gold dezelfde straf. Jammer dat 'den Haag' geen beroep op haar kan doen als eerste minister van Bezuiniging. Dan zou je nog eens wat beleven. Want bezuinigd zou er worden. en hoe!

't Wordt een druk dagje, ze 'moeten' van alles. De dag begint al vroeg. Ze gaan met hun handel naar de vrijmarkt, en ja, wil je een goed plekje veroveren dan moet je vroeg je bed uit. Dit tot groot plezier van hun vader en moeder: ook voor hen is uitslapen op die vrije dag er niet bij. Want de dochters moeten natuurlijk wel support hebben. Van de andere activiteiten ben ik niet zo op de hoogte maar dat er een volle agenda is heb ik wel vernomen. Zaterdagavond deden we nog wat boodschappen en hierbij werd ik deskundig bijgestaan door mijn zesjarige kleindochter. Zij weet alles feilloos te vinden bij de grootgrutter. Gewapend met het boodschappenbriefje en een pen om de spullen die we kochten af te strepen gingen we samen de winkel door. Ja, dat schoot lekker op. Daarna koffie drinken bij zoon en schoondochter. Met koninginnendag iets lekkers bij de koffie, ja, dat vond ze wel wat. De winkel was nog tien minuten open en we hadden van die lekkere tompoucen gezien met een fel, oranje glazuurlaagje erop. Weet je wat: we gaan snel een doosje halen zei ik en eten die nu vast lekker op. Daar was ze wel voor te porren. Er zaten er vier in het doosje en we waren met zijn vijven. Dan deel ik er wel één met opa zei ik. Dat was een goed idee vond ze, want: 'jij kan nu toch niet zo goed eten met je tanden.' Zo, die zat!! Fijn als er zo met je wordt meegeleefd!  Ik moet er nog om lachen. Ik wens iedereen een gezellige koninginnedag en haal vooral wat lekkers bij de koffie.

 

Ik wil jullie op deze mooie dag een Goede Pasen wensen.Toen iedere huisvrouw nog de voorjaarsschoonmaak deed moest dat voor de Pasen gebeuren. Op je Paasbest is ook zo'n uitdrukking. Iedereen beleeft Pasen op zijn of haar manier. Ik weet nog dat ik 'vroeger' met Pasen een nieuw zomerkatoentje droeg. Koud of niet, dat jurkje moest aan! Witte kniekousen hoorden er ook bij. 't Was meestal bibberen van de kou met Pasen.Tja, wie mooi wil zijn moet pijn lijden, ook al zo'n gezegde. Van mijn oma kreeg ik een chocolade paasei, gekocht bij de vivo winkel. Vivo deelde de lakens uit, dat wil zeggen: je kreeg vivo punten bij de boodschappen en spaarde zo voor lakens en ander linnengoed. Je moest wel lang sparen want die grootgrutter speelde niet voor Sinterklaas uiteraard. Maar alles was meegenomen in die tijd. Mijn moeder vertelde me dat ze al haar linnengoed had ingeleverd voor melk bij de boeren, om mij, midden in de oorlog geboren, te eten te geven. Ook na de oorlog sliepen we zonder lakens op bed, alleen dekens. Wat een feest toen ik onder een 'echt' laken mocht slapen. Nu ligt er 'zomaar' een mooi stapeltje lakens in mijn linnenkast, ja, andere tijden, nù en tòen!!

De herinnering blijft!!

Al weer even geleden dat ik een logje schreef. Ook hier in de flat gaan de dagen vlug. Je denkt: alles op dezelfde vloer, wat zal ik dan veel tijd over houden. Maar gelukkig houd ik niet tè veel tijd over want dat lijkt me ook maar niets. 's Avonds gaan we zo als altijd wandelen. Er zit een eendenpaartje hier verderop in de sloot en die maken dankbaar gebruik van de korstjes die ik van mijn boterham snijd. Er komt weer een drukke tijd aan voor dat stelletje dus een extra hapje is zeker welkom. Straks weer kleine donsjes in de sloot. Mooi!!

't Is niet dat ik geen  korstjes lust, nee, ik snijd ik ze eraf omdat het momenteel niet lukt ze te eten. Eten is nu sowieso geen 'gesneden koek'. Zonder kiezen in je bovenkaak zit ik nu echt wat je noemt te 'kieskauwen', zonder kiezen dan hè!! Ja, het is er nu toch van gekomen. Na weer een fikse ontsteking heb ik in overleg met mijn tandarts besloten om toe te treden tot het leger van de kunstkauwers. Bijna 69 jaar ben ik: ik heb het lang uitgezongen met mijn eigen natuurlijke gebit. Consequent poetsen, flossen, ragen, paradontoloog, mondhygiëniste, tandartscontroles, ja alles heb ik gedaan om mijn eigen bijtertjes te houden. Maar aan alles komt een eind zo ook daar aan. Ik heb het er moeilijk mee gehad maar toen ik per dag acht paracematolletjes (wat klinkt dat onschuldig hè) bij mijn antibioticakuur slikte om enigzins de nacht door te komen was voor mij de kous meer dan af!! Geen risico meer op nieuwe trammelant. En de foto's die gemaakt werden bevestigden mijn besluit. Eruit met de boel! Ik heb ze nog gezien na 'de trekking'. 't Was niet de hoofdprijs. En ik dacht: daar ligt het resultaat van jaren poetsen en tandartswerk. Ze hebben de eindstreep niet gehaald.

't Zal niet mee  vallen om straks aan mijn nieuwe knagers te wennen maar ik sta er (nu) positief tegenover: wat mòt dat mòt! Niet in de spiegel kijken straks als ik de nieuwe aanwinst niet in de mond heb. Momenteel voel ik me broer konijn. Tegenwoordig worden de voorste tanden niet getrokken. Die blijven staan tot het nieuwe hulpstuk klaar is. Lekker eten is er niet bij want er valt niets te kauwen. Mummel-de-mummel-de-mummel en dan doorslikken. Ik ben wel vlugger klaar met tandenpoetsen. Wel wrang, maar ja, ieder nadeel heeft zijn voordeel, als het voordeel nu maar goed uitvalt!

 

 

Hallo allemaal.

Ik houd van de herfst en de winter, gezellig en knus maar....'t  is nu mooi geweest. Jaja, ik weet het, we kunnen nog volop sneeuw en ijs krijgen en gelukkig ben ik niet de baas over 'het weer'. Maar als het even kan: jonge

blaadjes aan bomen en struiken en de lentegeur in de lucht opsnuiven. We gaan de goede kant op, februari schiet al weer op, wel een dag langer dit jaar: schrikkeljaar. Mijn vader overleed op schrikkeldag, 29 februari 1996.

In ons appartement hebben we uitzicht op een oude watertoren die nu bedreigd wordt door de sloophamer. Jammer, jammer! Een twistpunt tussen waterleidingbedrijf, eigenaar van de toren, en onze gemeente. Wel hebben ze om die toren heen zo'n twaalf jaar geleden diverse mooie woningen gebouwd. Lijkt me niet zo fijn om zo dicht bij de 'sloperij' te wonen mocht het doorgaan. Eén dezer dagen hebben ze wat gerepareerd aan de toren en 's avonds brandde er licht boven in de toren, een feestelijk gezicht! We hebben er foto's van genomen want wie weet is dit de enige en laatste keer dat we onze eigen 'vuurtoren' van  hieruit kunnen zien. Als de toren zou verdwijnen zal ik hem erg missen.

Wij zijn opgegroeid met die grote reus, altijd zichtbaar, waar je ook was. In de straat waar ik ben opgegroeid, als ik met oma en opa van hun huisje naar 'ons thuis' wandelde op zondagavond en nu weer hier in ons nieuwe huis. Dus hoop ik maar dat er nog redding is en de toren gerestaureerd gaat worden en een andere bestemming krijgt nu hij niet meer echt nodig is.